ഞായറാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 08, 2010

വിപ്ലവം!


   വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ കലക്ട്രേറ്റിലേക്ക് മാര്‍ച്ച് ചെയ്തു. പോലീസുകാര്‍ തീര്‍ത്ത ബാരിക്കേടുകള്‍ തകര്‍ത്ത് അവര്‍ കലക്ട്രേറ്റിന്‍റെ മതിലിനകത്തേയ്ക്ക് ഇരച്ചു കയറി. പിന്നെ ലാത്തിച്ചാര്‍ജ്, കണ്ണീര്‍വാതകം, ജലപീരങ്കികള്‍,... നഗരം കലാപകലുഷിതമായി. വാഹനങ്ങള്‍ ഓട്ടം നിര്‍ത്തി. കടകള്‍ അടച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളില്‍നിന്നുവന്നവര്‍ നഗരത്തിനു വെളിയിളിങ്ങാനാവാതെ വിഷമിച്ചു. സായഹ്നത്തോടെ വീണ്ടും സാധാരണഗതിയിലായി. നഗരം ശാന്തമായി. വാഹനങ്ങള്‍ ഓടിത്തുടങ്ങി. കടകള്‍ തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.

   സമരത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത മൂന്നു കൂട്ടുകാര്‍ പണ്ടു പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കോട്ടയുടെ മതിലിനുമുകളില്‍ തളര്‍ന്നുകിടന്നു. അറബിക്കടല്‍ അവരുടെ തിളച്ച രക്തത്തെ വിശറികൊണ്ടു വീശി തണുപ്പിച്ചു. രക്തത്തോടൊപ്പം അവരുടെ മനസും തണുത്തു. ഒരുനിമിഷം, അവരുടെ മാനുഷികമായ ചപലചിന്തകള്‍ മനസിന്‍റെ കോട്ടമതിലുകള്‍ക്ക് വെളിയില്‍ ചാടി.
ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളോടുചോദിച്ചു - "നിന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹാമെന്താണ്?"
രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു - "ആദ്യം നീ പറയ്‌"
ഒന്നാമന്‍ പറഞ്ഞു - "ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്‍റെ പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിച്ച് ഈ കോട്ടയ്ക്കുമുകളില്‍ തിരമാലകളുടെ ആരവങ്ങളില്‍ ലയിച്ച് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് മതിവരുവോളം ചുംബിക്കണം."
രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു - "എനിക്കൊരു സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിവേണം. എന്നിട്ട് സ്വസ്ഥമായ കുടുംബജീവിതം നയിക്കണം".
മൂന്നാമന്‍ പറഞ്ഞു - "എനിക്ക് ഒരുപാട്‌ പണമുണ്ടാക്കണം. എന്നിട്ട് ലോകത്തിലെ എല്ലാ സുസൗകര്യങ്ങളും മതിവരുവോളം ആസ്വതിക്കണം."

   വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. യൌവനത്തിന്‍റെ  സായാഹ്നത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നു അവരിപ്പോള്‍. ഒന്നാമന്‍റെ കാമുകി അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളെ വിവാഹം ചെയ്ത്‌ വിദേശത്തെവിടെയോ കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ നിരാശയില്‍ അയാളും നാടുവിട്ടു. ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാനെന്നുപോലും അറിയില്ല. 

   രണ്ടാമന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ജോലിക്ക് പരിശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടെയിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ വിജയിക്കാവാനാത്തത്തിന്‍റെ നിരാശയും അപകര്‍ഷതാബോധവും അയാളെ സമൂഹത്തില്‍ ഒന്നുമല്ലാതാക്കി.

   മൂന്നാമന്‍ പാര്‍ടിയുടെ ബുദ്ധിജീവികളില്‍ ഒരാളായി വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
********************






 

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: