ഖരാക്ഷരങ്ങള്‍

പുനര്‍വിചിന്തനം

2011-08-17T06:00:00.033+03:00

എന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിഷ്കളങ്കരായിരുന്നു. ലോകത്തെപ്പറ്റി കാര്യമായ അറിവുകള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തവര്‍. പക്ഷെ, ഒരു മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെയാണ് വിശുദ്ധജീവിതം നയിക്കേണ്ടതെന്ന് അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. അതവര്‍ എന്നെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താറുണ്ടായിരുന്നു.

മുത്തച്ഛനും മുത്തശ്ശിയും ജീവിതത്തിന്‍റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞവരായിരുന്നു. ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്‍റെ അറ്റത്തിരുന്നു നിര്‍മലമായ അങ്ങേതലയ്ക്കല്‍ കുസൃതി കാട്ടുന്ന എന്നോട് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം പറഞ്ഞുതരാറുണ്ടായിരുന്നു അത്.

പക്ഷെ, എവിടെയാണ് ഞാനത് ഉപേക്ഷിച്ചത് എന്നോര്‍മ്മയില്ല! അല്ലെങ്കില്‍ തിരിച്ചറിവുകള്‍ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നോ?

അങ്ങനെയൊരു നിമിഷത്തിലാണ് ഞാനത് ചെയ്തത്. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്ത ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും അപരാധം. ഗുരുതുല്യനായ ഒരാളുടെ കൈപ്പത്തി വെട്ടിമാറ്റി. അയാള്‍ ആരായിരുന്നു എന്നോ എന്തായിരുന്നു എന്നോ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. യൌവ്വനത്തിന്‍റെ തുടക്കത്തില്‍ അന്ധമായ വിപ്ലവബോധം സിരകളില്‍ കത്തിപ്പടര്‍ന്ന നാളുകളില്‍ ആണ് ഞാനത് ചെയ്യുന്നത്. അയാള്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ സജീവപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു എന്നുമാത്രമാണ് അയാളെക്കുറിച്ച് ആകെയെനിക്കുള്ള അറിവ്.

പെട്ടൊന്നൊരുനാള്‍ അയാള്‍ നേതൃത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ അയാളിലേക്ക് പലരുടെയും ചൂണ്ടുവിരല്‍ നീണ്ടുവന്നു. അയാള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഊരുവിലക്ക്‌. അപ്പോഴും അയാള്‍ നേതൃത്വത്തെ വിമര്‍ശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ഒരു രാത്രിയുടെ കറുപ്പില്‍ അയാളറിയാതെ എന്‍റെ സമപ്രായക്കാരോടൊപ്പം ഞാനത് ചെയ്തു. പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്, അയാളായിരുന്നു എന്‍റെ ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിന് അടിത്തറയിട്ടത്‌.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത എന്നും പഴുത്തുപൊട്ടുന്ന പുണ്ണുള്ള ആ കൈയുമായി അയാള്‍ ജീവിച്ചുമരിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആ പുണ്ണ് ഉണങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു. അതിന്‍റെ നീറ്റല്‍ എന്‍റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു.

ജീവിതത്തെ പുനര്‍വിചിന്തനം ചെയ്യാനുള്ള കാലത്തില്‍ ഞാനെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാനും അയാളെപ്പോലെ പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വത്തെ വിമര്‍ശിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു! ഞാനും ഇപ്പോള്‍ തനിച്ചാണ്. എനിക്കറിയാം. എന്നെങ്കിലും എന്‍റെ പഴയ കൂട്ടുകാര്‍ എന്‍റെ കൈയ്യോ കാലോ വെട്ടിമാറ്റും. ഒരുപക്ഷെ എന്‍റെ ജീവിതം തന്നെ. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. എനിക്കറിയില്ല, എന്‍റെ നിയോഗമെന്താണെന്ന്.

***

കര്‍ക്കിടകം

2011-07-20T21:11:00.004+03:00

കര്‍ക്കിടകമാസം പിറന്നു. അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കര്‍ക്കിടക മഴയായി പെയ്തുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു കാവ്യം മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ച എഴുത്തച്ചനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും കുറിച്ചിടാന്‍ ഞാന്‍ തീര്‍ത്തും അനര്‍ഹനാണ്. ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പാദങ്ങളില്‍ മനസുകൊണ്ട് നമസ്കരിക്കുന്നു.

രാമായണകാവ്യത്തിലെ വരികളുടെ അര്‍ഥങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിവില്ലാതിരുന്ന കുട്ടിക്കാലം മുതലേ രാമായണപാരായണം എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. പഠിക്കാന്‍ പൊതുവേ ഒരു മടിയനായ ഞാന്‍ കര്‍ക്കിടമാസത്തിലെ പ്രഭാതത്തില്‍ തുടകള്‍ക്കിടയില്‍ കൈകള്‍ കൂട്ടിവച്ച് ഉറങ്ങാറുള്ള എന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയിരുന്നത് ആകാശവാണിയില്‍ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യാറുള്ള രാമായണപാരായണമായിരുന്നു. പിന്നെ പുസ്തകം തുറന്നുവച്ച് കൊച്ചുപെട്ടിക്കകത്തുനിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന രാമായണം കേട്ടിരിക്കും.

പിന്നെ കേള്‍ക്കുന്നത് വൈകുന്നേരം സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്നാല്‍ കറി വെക്കാനുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാന്‍ കുമാരേട്ടന്‍റെ കടയില്‍ പോയാലാണ്. കുമാരേട്ടന്‍റെ കടയ്ക്ക് സമീപമുള്ള വീട്ടില്‍ നിന്ന് കൊയ്മേത്ത് രാഘവേട്ടന്‍ രാമായണം പാരായണം ചെയ്യുന്നുണ്ടാവും. കുമാരേട്ടനോ മകന്‍ സുധാകരേട്ടനോ സാധനങ്ങള്‍ എടുത്തു തരുന്നതുവരെ രാമായണത്തില്‍ ആസ്വദിച്ചുനില്‍ക്കും. പൊടുന്നനെ വരുകയും പോകുകയും ചെയ്യുന്ന കര്‍ക്കിടക മഴ രാഘവേട്ടനോടൊപ്പം രാമായണം ഏറ്റു ചൊല്ലും.

പിന്നെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഗോപാല കൈക്കോര്‍* പാരായണം തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വീട് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്‍റെ തെക്കുകിഴക്ക്‌ ഭാഗത്താണ്. ഒരു ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശത്താണ് ഞങ്ങളുടെ വീട്. കിഴക്കോട്ടേക്ക് ഒരിറക്കം. പിന്നെ കിഴക്കോട്ടേക്ക് തന്നെ ഒരു കയറ്റവും. അവിടെയാണ് ഗോപാല കൈക്കോറിന്‍റെ (ഗോപാലന്‍ എന്ന് പേര്) വീട്. രണ്ടു വീടും ഉയരത്തിലായതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രാമായണപാരായണം വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കും. രാത്രി വൈകുവോളം അദ്ദേഹം പാരായണം തുടരും. വേറെയുമുണ്ട് അങ്ങനെ കുറേപ്പേര്‍. ഈ പറഞ്ഞ മൂന്നും ഞാന്‍ കേട്ട് ആസ്വദിച്ച രാമായണപരായണങ്ങളാണ്. കര്‍ക്കിടകമാസമാവുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും എന്‍റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ആകാശവാണിയിലെ അദൃശ്യവ്യക്തികളും കൊയ്മേത്തെ രാഘവേട്ടനും ഗോപാലകൈക്കൊറും രാമായണം പാരായണം ചെയ്യുകയാണ്. അറേബ്യന്‍ മരുഭൂമിയിലെ വേനല്‍ക്കാലം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തീക്കനല്‍ വാരിയിടുമ്പോള്‍ കര്‍ക്കിടകത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ആദ്ധ്യാത്മരാമായണമായും മഴയായും അതിനുമുകളില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ മനസ്സ് തണുക്കുന്നു. തണുത്തുറയ്ക്കുന്നു.

***

*കൈക്കോര്‍ = ഉത്തരമലബാറിലെ നായര്‍സമുദായത്തില്‍പെട്ട പുരുഷന്‍മാരെ ഇങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുക.

ഇമ്മ്ണി ബല്യ എഴുത്തുകാരന്‍

2011-07-04T21:31:00.002+03:00

ബേപ്പൂര്‍ സുല്‍ത്താനെ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ മഹാമാന്ത്രികന്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സാധാരണക്കാരന്‍റെ ഭാഷകൊണ്ട് മാന്ത്രികവിദ്യ കാട്ടിയ വെറും പച്ച മനുഷ്യനായ വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീറിനെ മറ്റെന്താണ് വിളിക്കുക? ഒരു കഥ എന്ന ബോധ്യത്തോടെ വായിച്ചുതുടങ്ങുന്ന നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ വായന അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും ജീവിതത്തിന്‍റെ തത്വശാസ്ത്രമാണ് നമ്മളിത്രയുംനേരം വായിച്ചാസ്വദിച്ചതെന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടാകുന്നത് ബഷീറിന്‍റെ കഥയില്‍നിന്നല്ലാതെ മറ്റേതില്‍നിന്നാണ്? ഇങ്ങനെ കഥ പറയാനുള്ള സൂത്രം അറിയുമായിരുന്നത് ബഷീറിനുമാത്രം. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചാല്‍ മതി ബഷീര്‍ എന്ന മൂന്നക്ഷരം അയാളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ശിലാലിഖിതം പോലെ മായാതെ കിടക്കും.

വായന മരിക്കുന്നു എന്ന് വേവലാതിപ്പെടുന്നവരോടു ഞാന്‍ പറയുന്നു, ബഷീറിന്‍റെ കഥകള്‍ വായിക്കാന്‍ കിട്ടുന്നിടത്തോളം കാലം മലയാള സാഹിത്യത്തിന് വായനക്കാരുണ്ടാവും.

ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട്: മാതൃഭൂമി

ജൂലായ്‌.5 ബഷീറിന്‍റെ പതിനേഴാം ചരമദിനം

മലയാള സിനിമയിലെ ഗ്രാമ്യസൗന്ദര്യം

2011-05-27T19:10:00.002+03:00

ഒടുവില്‍ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നോ ജീവിക്കുകയായിരുന്നോ സിനിമയില്‍? എന്ന് തോന്നിപ്പോയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സിനിമകള്‍ കാണുമ്പോള്‍. ചെറുപ്പകാലത്ത് നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടതും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയതുമായ കുറേ പേരെയായിരുന്നു ഒടുവില്‍ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ എന്ന നടനിലൂടെ വെള്ളിത്തിരയില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടത്. ഗ്രാമീണതയെ നാഗരികത വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് നിരാശരായി സമുഹത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നവര്‍. ഇനിയൊരിക്കലും നമുക്കോ വരുംതലമുറയ്ക്കോ കാണാന്‍ സാധിക്കാത്തവര്‍. എത്ര അനായാസമായാണ് അദ്ദേഹം ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളെയും നമുക്കുമുന്നില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്!

(ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട്: മാതൃഭൂമി)

മാലാപ്പറമ്പിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍

2011-05-20T09:56:00.000+03:00

ഇപ്പോള്‍ വേനല്‍ക്കാലമാണ്. വിഷു കഴിഞ്ഞു. ചാമുണ്ടിപ്പറമ്പിലെ കൊന്നമരത്തിനു മുകളിലെ പൂക്കളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി. അലസിമരങ്ങള്‍ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം അവ കൊന്നമരത്തെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കും. അതിന്റെ തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് അവ. ചാമുണ്ടിക്കാവിനു മുന്നിലെ ചാമുണ്ടിപ്പറമ്പിലെ കുഴല്‍ക്കിണറിന് ചുറ്റും പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൂട്ടം കൂടി നിന്നു. അതിനുമുന്നില്‍ അച്ചടക്കമുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെ വരിവരിയായി നിരന്നു നിന്ന പാത്രങ്ങള്‍ അവരുടേതാണ്. അവര്‍ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയില്‍ സഹിക്കാനാവാതെ തമ്മില്‍തമ്മില്‍ പരിഭവം പറഞ്ഞു. ഇത്തവണ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെക്കാള്‍ ചൂട് കൂടുതലാണെന്ന് അവര്‍ ഒരേ സ്വരത്തില്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. മാലാപ്പറമ്പുകാര്‍ക്ക് ഒരു കുഴല്‍ക്കിണര്‍ കിട്ടിയതില്‍ ചാമുണ്ടിക്കാവിലേക്ക് നോക്കി തീച്ചാമുണ്ടിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു, തട്ടാത്തികല്യാണി.

മാലാപ്പറമ്പ്കാരുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഇതുവരെ അനുഭവപ്പെടാത്ത അസുഖവും അവര്‍ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റ് ശരീരം പൊള്ളുകയാണ്. രണ്ടു മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സയിലാണ്. ഇടയ്ക്ക് കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മാലാപ്പറമ്പിന്‍റെ ആകാശത്തില്‍ ചാമുണ്ടിക്കാവിനു മുകളിലൂടെ ഒഴുകി ആളുകളെ മോഹിപ്പിക്കുകയും പിന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

മാലാപ്പറമ്പിലെ മിക്ക കിണറുകളും വറ്റി വരണ്ടു. ഇതുവരെ വറ്റാത്ത, ബര്‍മ്മക്കാരന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന കണ്ണന്‍നായരുടെ വീട്ടിലെ കിണറിലും വെള്ളം കുറവാണ്. പണ്ടൊക്കെ മാര്‍ച്ചുമാസത്തിന്‍റെ അവസാനത്തോടെ ആ കിണറിനരികില്‍ പാത്രങ്ങളുടെ നീണ്ട നിര പ്രത്യക്ഷമാവും, ഇപ്പോള്‍ കുഴല്‍ക്കിണറിനരികില്‍ കാണുന്നതുപോലെ. കരിപിടിച്ച അലൂമിനിയപാത്രങ്ങള്‍, നിറം മങ്ങിയ മണ്‍പാത്രങ്ങള്‍, പല നിറത്തിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക്പാത്രങ്ങള്‍, എല്ലാം പല വലുപ്പത്തിലുള്ളവ. പാത്രങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൂട്ടം കൂടി നിന്നിട്ടുണ്ടാവും. അവര്‍ തമ്മില്‍ എന്നും തര്‍ക്കിക്കുന്നുണ്ടാവും. പാത്രങ്ങളെ ചൊല്ലി അല്ലെങ്കില്‍ പാത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെ ചൊല്ലി. കണ്ണന്‍നായര്‍ക്കും ഭാര്യ മീനാക്ഷിയമ്മയ്ക്കും അത് ആത്മസംതൃപ്തി നല്‍കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. പണ്ടെപ്പോഴോ നേര്‍ന്ന നേര്‍ച്ച പോലെ അവര്‍ മാലാപ്പറമ്പുകാര്‍ക്ക് കുടിവെള്ളം നല്‍കി. കണ്ണന്‍നായരും മീനാക്ഷിയമ്മയും മരിച്ചതോടെ ആ കിണറിനടുത്തെ പാത്രങ്ങളുടെ നീണ്ട നിരയും അപ്രത്യക്ഷമായി. അവരുടെ മക്കളുടെ ഭാര്യമാര്‍ തങ്ങളുടെ കിണറില്‍ നിന്നും മറ്റുള്ളവര്‍ വെള്ളം കോരുന്നത് വിലക്കി.

അതോടെ മാലാപ്പറമ്പിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ പാത്രങ്ങളുമെടുത്ത് പല ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പോയി. വേനല്‍ക്കാലമായാല്‍ അവര്‍ക്ക് വിശ്രമമില്ല. രാവിലെ തുടങ്ങും വെള്ളത്തിനുള്ള യാത്ര. വെള്ളം കടത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ മുഷിഞ്ഞ തുണികളുടെ കെട്ടുമായി പുറപ്പെടും, അകലെയുള്ള മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഓവുചാലുപോലെ ഒഴുകുന്ന തോട്ടുവക്കിലേക്ക്. മാലാപ്പറമ്പിലെ കൊടും വേനലിലും വറ്റാത്ത തോട്. പത്രക്കാരും ചാനലുകാരും വന്നു പടം പിടിക്കുന്നത് തുണിയലക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൌതുകതോടെ നോക്കിനിന്നു. തുണി അലക്കിത്തീരുമ്പോഴേക്കും സന്ധ്യയാവും.

തോട്ടുവക്കില്‍ വച്ചും കിണറ്റിന്‍കരയില്‍ വച്ചും മാലാപ്പറമ്പിലെ ഏക പലചരക്കുകടയായ അബൂന്റെ പീടികയില്‍വച്ചും അവര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു, കുടിവെള്ളത്തെ പറ്റി. മാലാപ്പറമ്പിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ദുരിദത്തെ പറ്റി.

കഴിഞ്ഞ വേനല്‍ക്കാലത്തിലെ ഒരു ദിവസം അങ്ങനെയൊരു ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടയില്‍ തട്ടത്തികല്യാണി പ്രഖ്യാപിച്ചു- "ഞങ്ങക്ക് കുടിവെള്ളം എത്തിച്ചു തന്നില്ലേല് അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ഞാന്‍ വോട്ട് ചെയ്യൂല്ല." പഞ്ചായത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തുവരുന്ന സമയമായിരുന്നു. തോട്ടുവക്കിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പങ്കജാക്ഷി കല്യാണിയെ പരിഹസിച്ചു.
"ഓ... നീയിപ്പോ വോട്ടു ചെയ്തില്ലേല് പാര്‍ട്ടി തോറ്റുപോക്വാ?

പങ്കജാക്ഷിയുടെ പരിഹാസത്തിനു കാരണമുണ്ട്. തന്‍റെ ഭര്‍ത്താവും കൂളിപ്പുഴ സര്‍വീസ് സഹകരണ ബാങ്കിലെ പ്യൂണുമായ കേശവനാണ് അവിടുത്തെ പഞ്ചായത്ത് മെമ്പര്‍. പിന്നെ ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു അവര്‍ വഴക്കായി. അന്ന് രാത്രിതന്നെ കല്യാണിയുടെ പ്രഖ്യാപനം പങ്കജാക്ഷി കേശവന്‍റെ ചെവിയിലെത്തിച്ചു. അതുകേട്ടു കേശവന്‍ ചിരിച്ചു. പിറ്റേദിവസം അബുന്റെ പീടികയില്‍ വച്ച് ആശാരിച്ചി നാരായണി പ്രഖ്യാപിച്ചു-"കുടിവെള്ളൂല്ലെങ്കില് അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ഞാനും വോട്ടു ചെയ്യൂല്ല".

അതും കേശവന്‍റെ ചെവിയിലെത്തി. പക്ഷെ ഇത്തവണ അയാള്‍ ചിരിച്ചില്ല. പകരം അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും തട്ടാത്തി കല്യാണിക്ക് പിന്തുണ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം തോട്ടുവക്കിലെ നടവഴിയിലൂടെ നടന്നു പോകുകയായിരുന്നു കേശവന്‍. തെങ്ങിന്‍ മുകളില്‍നിന്നു കള്ള് ചെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഏറ്റുകാരന്‍ രമേശന്‍ തെങ്ങിന് മുകളില്‍ വച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കി- "കേശവേട്ടാ... മലാപ്പറമ്പില്‍ കുടിവെള്ളം എത്തിയില്ലെങ്കില്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ വേറെ സ്ഥാനാര്‍ത്‌ഥിയെ നിര്‍ത്തും. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാ ന്‍റെ വോട്ട് അവര്‍ക്കാ."

കേശവന്‍ മറുപടി പറയാനാവാതെ വേഗത്തില്‍ നടന്നു. മാലാപ്പറമ്പിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ അറിവ് വച്ച് തുടങ്ങിയെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം കേശവനെ നിരാശപ്പെടുത്തി. ഒപ്പം ആശങ്കയും.

കേശവനും സഹപ്രവര്‍ത്തകരും കുടിവെള്ളത്തിനായി നെട്ടോട്ടമോടി. കൂളിപ്പുഴ പഞ്ചായത്ത് ബോര്‍ഡില്‍ മെമ്പര്‍മാര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. ഒടുവില്‍ മാലാപ്പറമ്പിലെ ചാമുണ്ടിക്കാവിനുമുന്നിലെ ചാമുണ്ടിപ്പറമ്പില്‍ കുഴല്‍ക്കിണര്‍ കുഴിക്കാന്‍ തീരുമാനമായി. കുഴല്‍ക്കിണര്‍ ആവുന്നതുവരെ ലോറിയില്‍ വെള്ളം എത്തിച്ചുകൊടുക്കാനും.

ലോറിയില്‍ വെള്ളം എത്തുമ്പോള്‍, പണ്ട് ബര്‍മ്മക്കാരന്‍ കണ്ണന്‍നായരുടെ വീട്ടിലെ കിണറ്റിന്‍കരയിലെന്നപോലെ അബൂന്‍റെ പീടികയ്ക്ക് മുന്നിലും ചാമുണ്ടിക്കാവിനുമുന്നിലും പാത്രങ്ങള്‍ നിരന്നു. പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൂട്ടം കൂടി നിന്നു. ചാമുണ്ടിക്കാവിനു മുന്നില്‍ പങ്കജാക്ഷിയും തട്ടാത്തി കല്ല്യാണിയും എന്നും വഴക്കിട്ടു. അത് ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. ഈ കുഴല്‍ക്കിണറിന് മുന്നില്‍.

അവിടെ മൂന്ന് അലക്കുകല്ലുകള്‍ ഉണ്ട്. അലക്ക്കല്ല്‌ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ വലിയ ഉരുളന്‍ കല്ല്‌ കുറച്ച് ഉയരത്തില്‍ എടുത്തുവച്ചതാണ്. അതിലാണ് മാലാപ്പറമ്പിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ തുണി അലക്കുന്നത്‌. അതിലൊന്ന് പങ്കജാക്ഷി എവിടുന്നോ എടുത്തുകൊണ്ടുവച്ചതാണ്. അതിനെ ചൊല്ലിയാണ് പങ്കജാക്ഷിയും തട്ടാത്തികല്യാണിയും ഇപ്പോള്‍ വഴക്കിടുന്നത്. പങ്കജാക്ഷി തുണിക്കെട്ടുമായി വരുമ്പോള്‍ കല്യാണി അതിന്‍റെ മുകളില്‍ തുണി അലക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ പങ്കജാക്ഷിയുടെ വക അസഭ്യവര്‍ഷമായിരുന്നു. അസഭ്യവും പരിഹാസവും പങ്കജാക്ഷിയുടെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്. പണ്ടൊരിക്കല്‍ അയല്‍ക്കാരനായ പൊക്കനെതിരെ അസഭ്യം പറഞ്ഞതിന് പങ്കജാക്ഷിക്ക് നേരെ ഉടുമുണ്ടും പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ഓടിവന്നു, പൊക്കന്‍. പകജാക്ഷി ഓടി മറ്റൊരു വീടിന്‍റെ അകത്തൊളിച്ചു. അല്ലെങ്കില്‍ അന്ന് പകജാക്ഷി ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടേനെ. പങ്കജാക്ഷിക്ക് ഇപ്പോഴും കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ദേഷ്യമാണ്. അത് തുറന്നു പറയുകയും ചെയ്തു.
"ഓ... ന്‍റെ പുര്വനെ* തോപ്പിക്കാന്‍ നടന്നോളല്ലേ നീ?"

കല്യാണി വിട്ടുകൊടുത്തില്ല- "അത്വോണ്ടെന്തായി? നിനിക്ക് കുടിവെള്ളം കിട്ടി."

"പ്‌ഫൂ..." പങ്കജാക്ഷി കല്യാണിയെ ആട്ടി- "ന്‍റെ പുര്വന്‍ രാവും പകലും കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാ ഇതായെ."

അവിടെ കൂടിനിന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ ആരും കല്യാണിയുടെ സഹായത്തിനെത്തിയില്ല.
കല്യാണി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു- "ഞാനും കൊണ്ടക്കും ഒര് കല്ല്‌."

കല്യാണി തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എവിടുന്നെങ്കിലും ഒര് ഉരുളന്‍കല്ല്‌ എടുത്തുകൊണ്ടുവയ്ക്കണം.

***

*പുര്വന്‍ = ഭര്‍ത്താവ്

മാമ്പഴം

2011-05-11T17:59:00.002+03:00

വൈലോപ്പിള്ളി

കടപ്പാട്: മാതൃഭൂമി

അങ്കണത്തൈമാവില്‍നിന്നാദ്യത്തെ പഴം വീഴ്‌കെ
അമ്മതന്‍ നേത്രത്തില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നൂ ചുടുകണ്ണീര്‍

നാലുമാസത്തിന്‍ മുന്‍പില്‍ ഏറെനാള്‍ കൊതിച്ചിട്ടീ
ബാലമാകന്ദം പൂവിട്ടുണ്ണികള്‍ വിരിയവേ

അമ്മതന്‍ മണിക്കുട്ടന്‍ പൂത്തിരികത്തിച്ചപോല്‍
അമ്മലര്‍ച്ചെണ്ടൊന്നൊടിച്ചാഹ്ലാദിച്ചടുത്തെത്തീ

ചൊടിച്ചൂ മാതാവപ്പോള്‍ ഉണ്ണികള്‍ വിരിഞ്ഞ-
പൂവിറുത്തു കളഞ്ഞല്ലോ കുസൃതിക്കുരുന്നേ നീ

മാങ്കനി വീഴുന്നേരം ഓടിച്ചെന്നെടുക്കേണ്ടോന്‍
പൂങ്കുല തല്ലുന്നതു തല്ലുകൊള്ളാഞ്ഞിട്ടല്ലേ

പൈതലിന്‍ ഭാവം മാറി വദനാംബുജം വാടീ
കൈതവം കാണാക്കണ്ണ് കണ്ണുനീര്‍ത്തടാകമായ്

മാമ്പഴം പെറുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ വരുന്നില്ലെന്നവന്‍
മാണ്‍പെഴും മലര്‍ക്കുലയെറിഞ്ഞൂ വെറും മണ്ണില്‍

വാക്കുകള്‍ കൂട്ടിച്ചൊല്ലാന്‍ വയ്യാത്ത കിടാങ്ങളേ
ദീര്‍ഘദര്‍ശനം ചെയ്യും ദൈവജ്ഞരല്ലോ നിങ്ങള്‍

തുംഗമാം മീനച്ചൂടാല്‍ തൈമാവിന്‍ മരതക
ക്കിങ്ങിണി സൗഗന്ധിക സ്വര്‍ണ്ണമായ് തീരും മുന്‍പേ

മാങ്കനി വീഴാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാതെ മാതാവിന്റെ
പൂങ്കുയില്‍ കൂടും വിട്ട് പരലോകത്തെ പൂകി.

വാനവര്‍ക്കാരോമലായ് പാരിനെക്കുറിച്ചുദാസീനനായ്
ക്രീഡാരസാ ലീനനായ് അവന്‍ വാഴ്‌കെ

അങ്കണത്തൈമാവില്‍നിന്നാദ്യത്തെ പഴം വീഴ്‌കെ
അമ്മതന്‍ നേത്രത്തില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നൂ ചുടുകണ്ണീര്‍

തന്മകനമൃതേകാന്‍ താഴോട്ടു നിപതിച്ച പൊന്‍പഴം
മുറ്റത്താര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ കിടക്കവേ

അയല്‍പക്കത്തെ കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ ഉല്‍സാഹത്തോ-
ടവര്‍തന്‍ മാവിന്‍ചോട്ടില്‍ കളിവീടുണ്ടാക്കുന്നു

പൂവാലനണ്ണാര്‍ക്കണ്ണാ മാമ്പഴം തരികെന്നു
പൂവാളും കൊതിയോടെ വിളിച്ചുപാടീടുന്നു

ഉതിരും മധുരങ്ങളോടിച്ചെന്നെടുക്കുന്നൂ
മുതിരും കോലാഹലമങ്കലധ്വാനത്തോടും

വാസന്തമഹോത്സവമാണവര്‍ക്കെന്നാല്‍
അവള്‍ക്കാ ഹന്ത! കണ്ണീരിനാല്‍ അന്ധമാം വര്‍ഷാകാലം

പുരതോനിസ്തബ്ധയായ് തെല്ലിട നിന്നിട്ട് തന്‍
ദുരിതഫലം പോലുള്ളപ്പഴമെടുത്തവള്‍

തന്നുണ്ണിക്കിടാവിന്റെ താരുടല്‍ മറചെയ്ത
മണ്ണില്‍ താന്‍ നിക്ഷേപിച്ചു മന്ദമായ് ഏവം ചൊന്നാള്‍

ഉണ്ണിക്കൈക്കെടുക്കുവാന്‍ ഉണ്ണിവായ്ക്കുണ്ണാന്‍ വേണ്ടി
വന്നതാണീ മാമ്പഴം; ാസ്തവമറിയാതെ

നീരസം ഭാവിച്ച് നീ പോയിതെങ്കിലും
കുഞ്ഞേ നീയിതു നുകര്‍ന്നാലേ അമ്മക്കു സുഖമാവൂ

പിണങ്ങിപ്പോയീടിലും പിന്നെ ഞാന്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍
കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി നീ ഉണ്ണുവാന്‍ വരാറില്ലേ

വരിക കണ്ണാല്‍ കാണാന്‍ വയ്യാത്തൊരെന്‍ കണ്ണനേ
തരസാ നുകര്‍ന്നാലും തായ തന്‍ നൈവേദ്യം നീ

ഒരു തൈകുളിര്‍കാറ്റായരികത്തണഞ്ഞപ്പോള്‍
അരുമക്കുഞ്ഞിന്‍ പ്രാണന്‍ അമ്മയെ ആശ്ലേഷിച്ചു

നേതാവ് നഗ്നനാണ്

2011-03-05T14:30:00.000+03:00

നേതാവിന്റെ വ്യഭിചാരകഥ വ്യാപാരിയും വ്യാപാരിയുടെ കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകഥ നേതാവും മാലോകരോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പണ്ട്‌ ഇവര്‍ ഉറ്റചങ്ങാതിമാരായിരുന്നു. പക്ഷെ, ആരോ ഒരാള്‍ കരാര്‍ ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു.

വാര്‍ത്താനിര്‍മാതാക്കള്‍ ചായം പുരട്ടി എരിവും ചൂടും പകര്‍ന്ന് മാലോകര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ വിളമ്പി.

മാലോകരില്‍ ചിലര്‍ മൂക്കത്തു വിരല്‍ വച്ച് കൌതുകം തൂകി. മറ്റുചിലര്‍ ''പ്ഫൂ'' എന്ന് ആട്ടി തെറിവിളിച്ചു. വേറെയും ചിലര്‍ നേതാവിന് കിട്ടിയ മഹാഭാഗ്യത്തെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത് മനോരാജ്യത്തില്‍ മുഴുകി രതിനിര്‍വൃതിയടഞ്ഞു.

ഫ്ലാറ്റിലെ താമസക്കാരായ സ്തീയും പുരുഷനും മറ്റു കാര്യപരിപാടികള്‍ മാറ്റിവച്ച്‌ സ്വീകരണമുറിയില്‍ ടെലിവിഷന് മുന്നിലെ സോഫയില്‍ ഇരുന്ന് രാഷ്ട്രീയ, സാംസ്കാരിക നായകന്‍മാരുടെ ചര്‍ച്ചയുടെ തല്‍സമയ സംപ്രക്ഷേപണം ഏകാഗ്രതയോടെ ശ്രവിച്ചു, കണ്ടു. അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് കുക്കറിന്റെ വിളി അവരാരും കേട്ടില്ല. പുരുഷന്റെ വൃദ്ധയായ അമ്മ ദേവീമാഹാത്മ്യം സീര്യല്‍ കാണാനുള്ള അപേക്ഷയുമായി വന്നെങ്കിലും മകനും മരുമകളും അത് നിരസിച്ചു. വൃദ്ധ നിരാശയോടെ തന്റെ കട്ടിലില്‍ അഭയം തേടി.

എട്ടാംക്ലാസ്സുകാരിയായ മകള്‍ കിട്ടിയ അവസരത്തില്‍ അജ്ഞാതനായ യുവാവുമായി (യുവാവ് തന്നെയെന്ന്‌ അവള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു) ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ചാറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയത് അവരറിഞ്ഞില്ല. അപ്പോള്‍ അവളുടെ അനുജന്‍ കാര്‍ടൂണ്‍ കഥയില്‍ പ്രസംഗിക്കുന്ന നേതാവിന്റെ നഗ്നതയ്ക്ക് കാരണം അന്വേഷിച്ച്‌ മുത്തശ്ശിയെ സമീപിച്ചു. മുത്തശ്ശി കൊച്ചുമകന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌ മുന്നില്‍ ഉത്തരം മുട്ടി ഗായത്രിമന്ത്രം ജപിച്ച്‌ കിടന്നു.

ഫാദില്‍ ഖാദിം

2011-02-19T13:10:00.001+03:00

കുറച്ചു വര്‍‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍‍പാണ്. അമേരിക്ക ഇറാക്ക് പിടിച്ചെടുക്കുന്ന കാലം. അന്ന് ദുബായില്‍‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു ഇറാക്കി ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. അയാളുടെ പേര് 'ഫാദില്‍ ഖാദിം'. സ്വന്തം ഭാര്യയേയും മക്കളെയും പ്രാണനേക്കാള്‍ ഉപരിയായി സ്നേഹിച്ചിരുന്ന നിഷ്കളങ്കനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍‍. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ലോകത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഭാര്യയേയും മക്കളെയും കുടുംബ ബന്ധങ്ങളെയും കുറിച്ചൊക്കെ പരാമര്‍ശിക്കുക അയാള്‍‍ക്ക്‌ പതിവാണ്.

ഫാദില്‍‍ ഖാദിമിനു ആകെ അറിയാവുന്ന ഭാഷ അറബി മാത്രമാണ്. ഞങ്ങള്‍‍ക്കാണെങ്കില്‍ ആര്‍‍ക്കും അറബി അറിയില്ല. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു ഗുജറാത്തിയുണ്ട്. ഫക്കീര്‍ മുഹമ്മദ്‌ എന്നാണു പേര്. അയാള്‍‍ക്ക്‌ കുറച്ചു അറബി അറിയാം. ഫാദില്‍ ഖാദിം ഞങ്ങള്‍‍ക്ക് മനസിലാവാന്‍ വേണ്ടി അറബിയോടൊപ്പം അയാള്‍‍ക്കറിയാവുന്ന ഇംഗ്ലിഷ് പദങ്ങളും പിന്നെ അറബിയോളംതന്നെ ആംഗ്യഭാഷയും ചേര്‍‍ത്താണ് സംസാരിക്കുക. എന്നാലും ഞങ്ങള്‍‍ക്ക് മനസിലാവില്ല. അപ്പോള്‍‍ ഫക്കീര്‍ മുഹമ്മദ്‌ ഹിന്ദിയില്‍ തര്‍‍ജ്ജമ ചെയ്ത്‌തരും. ഞാന്‍‍ അയാളെ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കാന്‍ ഇംഗ്ലിഷും ഞങ്ങള്‍‍ക്കറിയാവുന്ന അറബിവാക്കും പിന്നെ ആംഗ്യഭാഷയും കലര്‍‍ത്തി എന്തെങ്കിലും പറയും. ദൈവത്തെ കുറിച്ചും ദൈവ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചും അങ്ങനെ പലതും.

ഒരിക്കല്‍ അയാളെ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്കറിയാവുന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. 'ഇറാഖ് മാഫി അസാദി. ഇന്ത്യ ഫീ അസാദി. അമേരിക്ക ഫീ ആസാദി.' (ഇറാഖില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. ഇന്ത്യയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. അമേരിക്കയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.)

പതിവുപോലെ അയാള്‍ കോപാകുലനായി. അറബിയും ആംഗ്യഭാഷയും അറിയാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങളും കലര്‍‍ത്തി അയാള്‍‍ ചോദിച്ചു. 'ശൂ അസാദി?' അയാള്‍‍ കുപ്പായവും പാന്‍റ്സും ഉയര്‍‍ത്തി കാണിച്ചു. 'ശൂ അസാദി?' (എന്താണ് സ്വാതന്ത്ര്യം? തുണിയഴിച്ച് നടക്കലാണോ സ്വാതന്ത്ര്യം? എന്നാണ് അയാള്‍ ചോദിച്ചത്.)

അയാള്‍ കോപാകുലനായത് കണ്ട്‌ ഞങ്ങള്‍‍ ചിരിച്ചു. അപ്പോള്‍ അയാള്‍‍ക്ക്‌ മനസിലായി, മനപ്പൂര്‍വം ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞതാണെന്ന്. ഏറെ സമയത്തിനു ശേഷം ശാന്തനായി സ്നേഹത്തോടെ കുപ്പായം പൊക്കി കാണിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു 'ഹദ മാഫി അസാദി' (ഇതല്ല സ്വാതന്ത്ര്യം).

പിന്നെ ഇറാഖിനെയും സദ്ദാംഹുസൈനെയും ഏറെ പുകഴ്ത്തി. അയാള്‍ പറഞ്ഞു-'ഞാന്‍‍ സദ്ദാംഹുസൈന്‍റെ സേനയില്‍ അംഗമാണ്. എനിക്ക് തോക്ക് ഉപയോഗിക്കാന്‍‍ അറിയാം. ഇറാഖിന് വേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടി വന്നാന്‍‍ ഞാനും പങ്കെടുക്കും'. അയാള്‍‍‍ തന്‍റെ നെഞ്ചില്‍‍ തൊട്ടു ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

രണ്ടു വര്‍‍ഷം പൂര്‍‍ത്തിയായപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഇറാഖിലേക്ക് അവധിയില്‍‍ പോയി.അതിനു മുന്‍‍പെയുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍‍ ‍ ഏതൊരു പ്രവാസിയേയുംപോലെ വളരെയധികം സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഭാര്യയെ പറ്റിയും മക്കളെ പറ്റിയും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു. പക്ഷെ ഫാദില്‍ ഖാദിം‍ ഇറാഖില്‍‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും അമേരിക്കന്‍‍സേന ഇറാഖ് ആക്രമിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

രണ്ടു മാസത്തെ അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍‍‍ അയാള്‍ തിരിച്ചു വന്നില്ല. വേണമെങ്കില്‍‍‍ പതിനഞ്ചു ദിവസം അധികം അവധിയെടുക്കാം. അതിനു മുന്‍‍പ് കമ്പനിയിലേക്ക് വിവരം അറിയിക്കണം. അത് അയാള്‍‍ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ദിവസങ്ങള്‍ പിന്നെയും കഴിഞ്ഞു. മൂന്നുമാസത്തിലും കൂടുതല്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു ദിവസം അറിഞ്ഞു, ഫാദില്‍‍ ഖാദിം ഇറാഖില്‍ വച്ച് യുദ്ധത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന്. ഇപ്പോഴും ചില നേരങ്ങളിലെങ്കിലും അറിയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു പോവാറുണ്ട്, അയ്യാളുടെ ഭാര്യയും മക്കളും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു യുദ്ധം അനാഥമാക്കിയ ഇറാഖിലെ അനേകം സ്ത്രീകള്‍ക്കും കുട്ടികള്‍‍ക്കുമിടയില്‍? അതോ അയാളോടൊപ്പം അവരും കൊല്ലപ്പെട്ടുവോ?

***

ഇതില്‍‍ എഴുതിയ അറബി വാക്കില്‍‍ തെറ്റ് പറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കുക.

മാന്ത്രികവിദ്യ

2010-11-15T23:04:00.000+03:00

കഥ:

മൂന്നു പഞ്ചായത്തുകള്‍ക്ക് കൂടിയുള്ള ഒരേയൊരു ഹൈസ്കൂളാണ് കൂളിപ്പുഴ ഹൈസ്കൂള്‍. കൂളിപ്പുഴയിലെ പൌരപ്രമുഖനും ധനികനുമായ മുഹമ്മദ്ഹാജി എന്ന മമ്മുഹാജിയാണ് സ്കൂളിന്‍റെ ഉടമ. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ്, കേരളം എന്ന സംസ്ഥാനം ഉണ്ടാവുന്നതിനും മുന്‍പ് മദ്രാസ് സംസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നു കൂളിപ്പുഴ ഗ്രാമം. അക്കാലത്ത് മമ്മുഹാജിയുടെ ഉപ്പൂപ്പ വീരാങ്കുട്ടിമാപ്ല എന്ന വീരാന്‍കുട്ടി മുസ്ലിയാര് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ സ്കൂള്‍. വീരാന്‍കുട്ടി മുസ്ല്യാരുടെ മരണത്തോടെ മമ്മുഹാജിയുടെ ഉപ്പയും കൂളിപ്പുഴയിലെ ഓട്ടുകമ്പനി ഉടമയുമായ ഇമ്പിച്ചി ഹാജിയുടെയും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മരണത്തോടെ മകന്‍ മമ്മുഹാജിയുടെയും ഉടമസ്ഥതയിലായി.

കൂളിപ്പുഴ ഹൈസ്കൂളില്‍നിന്നു നിരവധി ഡോക്ടര്‍മാരും എന്ജിനിയര്‍മാരും വളര്‍ന്നുവന്നു. നിരവധി അദ്ധ്യാപകരും രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളും വളര്‍ന്നുവന്നു. നേതാക്കള്‍ ലോകസഭയിലും നിയമസഭയിലും അംഗങ്ങളായി. നേതാക്കളുടെ ചുവടുപിടിച്ച് ഇപ്പോള്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ ആവേശത്തോടെ രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നു. വീറോടെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു പഠിപ്പുമുടക്കി സമരം ചെയ്യുന്നു. വര്‍ഷംതോറും സ്കൂള് പാര്‍ലിമെന്റിലേക്ക് മത്സരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയൊരു വിദ്യാര്‍ഥി നേതാവാണ് അഭിമന്യു.

അവന്‍ പേരുപോലെത്തന്നെ ധീരനാണ്. പുരാണത്തിലെ അഭിമന്യുവിനെപോലെ. എതിരാളികളോട് തനിച്ചു പൊരുതാന്‍ ചങ്കുറപ്പുള്ളവന്‍. പക്ഷെ, അവന്‍ കാഴ്ചയ്ക്ക് വളരെ ചെറുതാണ്. പത്താം തരത്തിലാണ് പഠിക്കുന്നതെങ്കിലും എട്ടാംതരത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെയത്ര പൊക്കമേ അവനുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനശാസ്ത്രം അറിയാത്ത കാഴ്ചയില്‍ പൊക്കം മാത്രമുള്ള അദ്ധ്യാപകര്‍ അവനെ കാന്താരിയെന്നു വിളിച്ച് പരിഹസിക്കും. പക്ഷെ, അവന്‍ തളര്‍ന്നില്ല. അവന്‍ തന്‍റെ കഴിവിലും ചിന്തയിലും ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷത്തെ സ്കൂള്‍ പാര്‍ലിമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിലല്‍ ഒന്പത്. ബിയിലെ ക്ലാസ്‌ ലീഡറായി അഭിമന്യു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. വിദ്യാര്‍‍ത്തികള്‍ പഠിപ്പുമുടക്കി സമരം ചെയ്തപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക്മുന്പില്‍ അഭിമന്യു നിന്നു. ഒന്പത്. ബിയിലെ ക്ലാസ്‌ ടീച്ചറായ മന്ദാകിനിടീച്ചറും രസതന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഓമനടീച്ചറും അവനെ സ്നേഹത്തോടെ ഉപദേശിച്ചു.

"ഇങ്ങനെ സമരം ചെയ്ത് നടന്നാല്‍മാത്രം പോരാ കുട്ടീ. നന്നായി പഠിച്ചാലേ നല്ല നേതാവാകാന്‍ കഴിയൂ."

അഭിമന്യു ടീച്ചര്‍മാരെ നോക്കി ആദരവോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഒരുദിവസം ദിവസം മന്ദാകിനിടീച്ചര്‍ അഭിമന്യുവിന്റെ മലയാളം നോട്ടുപുസ്തകത്തിന്റെ പിന്നിലെ താളില്‍ നിന്നും ഒരു രഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ചു. പത്തുവരിയുള്ള ഒരു കവിത. ഏതോ കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളെ കുറിച്ചാണ്. കവിത വായിച്ച് ടീച്ചര്‍ അഭിമന്യുവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതുവരെ രഹസ്യമായിരുന്ന സംഗതി ക്ലാസിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ ഓരോരുത്തരായി അത് കൈമാറി വായിച്ചു. അപ്പോഴൊക്കെ നെഞ്ചില്‍ കൈവച്ചുകൊണ്ട് അഭിമന്യു പ്രാര്‍ത്‍ഥിച്ചു.

'ഇതെഴുതിയത് ആരെകുറിച്ചാണെന്നു അറിയരുതേ...'

അഭിമന്യുവിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഫലിച്ചു. ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും അവനെ ആദരവോടെ നോക്കി. എല്ലാവരും അഭിനന്ദിച്ചു.

ജ്യോത്സ്ന മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തി- "അത്ര നന്നായില്ല."

അഭിമന്യു സംശയിച്ചു. 'ഈശ്വരാ അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞെന്നു തോന്നുന്നു എഴുതിയത് അവളെക്കുറിച്ചാണെന്ന്'.

ജ്യോത്സ്ന ഒന്പത്. ബിയിലെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങുന്ന കുട്ടിയാണ്. അഭിമന്യുവിന്റെ സൌന്ദര്യബോധത്തില്‍ ഏറ്റവും സുന്ദരിയും അവള്‍ തന്നെ. അരക്കേട്ടുമറയ്ക്കുന്ന തലമുടി അവളൊരിക്കലും മെടഞ്ഞിടാറില്ല. അതുകാരണം അവള്‍ക്ക് ഒരിക്കല്‍ മന്ദാകിനി ടീച്ചറില്‍നിന്ന് ശകാരം കേള്‍ക്കേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനുശേഷമാണ് മുടി മെടഞ്ഞിട്ട് ക്ലാസില് വരാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അപ്പോള്‍ അഭിമനുവിന് തോന്നി. ഇപ്പോഴാണ് അവള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയായത്. അവള്‍ വാങ്ങുന്ന ബാലരമയും പൂമ്പാറ്റയും ബാലഭൂമിയും വായിച്ചുതീര്‍ന്നാല്‍ അഭിമന്യുവിന്റെ കൈയിലെത്തും. അപ്പോള്‍ അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ വിരിയുന്ന വശ്യതയാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയും പ്രണയാര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളും അഭിമന്യുവിന്റെ മനസ്സില്‍ കവിതകള്‍ കോറിയിടും. അങ്ങനെയുള്ള ഒന്നാണ് മലയാളം നോട്ടുപുസ്തകത്തിന്റെ പിന്നിലെ താളില്‍ പകര്‍ത്തിയെഴുതിയത്. ക്ലാസിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും രഹസ്യം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. മന്ദാകിനിടീച്ചര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. ജ്യോത്സ്നയ്ക്ക് മാത്രമാണ് സംശയമുള്ളതെന്നു തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ ആശ്വസിച്ച് കഴിയുമ്പോഴാണ് ഒരുദിവസം പ്രബന്ധപുസ്തകങ്ങള്‍ എടുത്തുകൊണ്ടുവരാന്‍ സ്റ്റാഫ്റൂമില്‍ പോയത്. മന്ദാകിനിടീച്ചറും ഓമനടീച്ചറും കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ.

ഓമനടീച്ചര്‍ ശബ്ദം താഴ്ത്തി അഭിമന്യുവിനും മന്ദാകിനിടീച്ചര്‍ക്കും മാത്രം കേള്‍ക്കാന്‍പാകത്തില്‍ ഉപദേശിച്ചു- "നന്നായി പരിശ്രമിക്കൂ കുട്ടീ. നീ പ്രശസ്തനായാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ അഭിമാനിക്കാമല്ലോ."

അപ്പോള്‍ മന്ദാകിനിടീച്ചറുടെ ഉപദേശം- "പഠിപ്പുകഴിഞ്ഞു ഒരു ജോലിയൊക്കെകിട്ടി വലിയ ആളായിട്ട് മതി പ്രണയം. അതൊന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ള പ്രായമായിട്ടില്ല ഇയാള്‍ക്ക്."

മന്ദാകിനിടീച്ചര്‍ ഉപദേശത്തിന് വിരാമമിട്ടപ്പോള്‍ ഒമനടീച്ചര്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു- "അതുവരെ കവിതയെഴുത്ത് മാത്രമേ പാടുള്ളൂ കേട്ടോ."

അഭിമന്യുവിന് വല്ലാത്ത നാണം തോന്നി. രഹസ്യം ഓരോരുത്തരായി അറിയുകയാണ്. ആരും അറിയരുതെന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്. അറിഞ്ഞാല്‍ ആളുകള്‍ പരിഹസിക്കുമോയെന്ന ഭയമായിരുന്നു. കലാകാരന്മാരും സാഹിത്യകാരന്മാരും ഭ്രാന്തിന്റെ ലക്ഷണമുള്ളവരാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരായിരുന്നു കൂളിപ്പുഴക്കാര്‍. തന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍കൂടിയായ മിമിക്രി കലാകാരന്‍ സന്തീപ് കുളിമുറിയില്‍ കുളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മിമിക്രി പരിശീലനം നടത്തിയതിനാണ് അവനെയുംകൂട്ടി മാതാപിതാക്കള്‍ സക്യാട്രിസ്റിനെ കാണാന്‍ പോയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഭിമന്യു എല്ലാം രഹസ്യമാക്കിവച്ചു. അവന്റെ വീട്ടില്‍ ആര്‍ക്കും സാഹിത്ത്യവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയോ അവന്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി. പൈങ്കിളി നാടകമെഴുതി വീട്ടിലെ അടച്ചിട്ട മുറിയില്‍ സ്വയം അഭിനയിച്ച് തൃപ്തിയടഞ്ഞു.

അപോഴാണ് കവിതയെഴുതിയ രഹസ്യം മറ്റൊരാള്‍കൂടി അറിയുന്നത്. അത് ഒമാനടീച്ചറുടെ ഭര്‍ത്താവുകൂടിയായ ചരിത്രാധ്യാപകന്‍ രാഘവന്മാഷാണ്. ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പങ്കുവെക്കലിലെപ്പോഴോ ടീച്ചര്‍ ഇക്കാര്യവും അറിയാതെ ചേര്‍ത്ത്പോയിട്ടുണ്ടാവും. സ്കൂള്‍കലോത്സവത്തിന് അവതരിപ്പിക്കാറുള്ള നാടകം സംവിധാനം ചെയ്തിരുന്നത് രാഘവന്മാഷായിരുന്നു. ചില നാടകങ്ങള്‍ മാഷ് തന്നെയാണ് എഴുതുക. എല്ലാവര്‍ഷവും സ്കൂള്‍കലോത്സവത്തിന് എന്തെങ്കിലും ഒരു സമ്മാനം കൂളിപ്പുഴ ഹൈസ്കൂളിന്റെ നാടകത്തിനു കിട്ടാറുണ്ട്.

രാഘവന്മാഷ് അഭിമന്യുവിനെ ഉപദേശിച്ചു- "ധാരാളം പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കെടാ. വേണുമാഷോട് പറഞ്ഞ് ലൈബ്രറിന്നു പുസ്തകങ്ങള്‍ എടുത്തുകൊണ്ടുപോ."

വേണുമാഷ് ആയിരുന്നു കൂളിപ്പുഴ സ്കൂളിലെ ചിത്രകലാ അദ്ധ്യാപകന്‍. അദ്ദേഹത്തിനായിരുന്നു ലൈബ്രറിയുടെ ചുമതല. കൂളിപ്പുഴ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെ മുന്പ്രസിഡണ്ടിന്റെ മകനാണ് വേണുമാഷ്. അദ്ദേഹത്തിന് ഈ ജോലി കിട്ടിയത് മുന്പ്രസിഡണ്ടിന് ഇമ്പിച്ചിഹാജിയുമായുള്ള സൌഹൃദം (രാഷ്ട്രീയമായി എതിരാളികളാണെങ്കിലും) ഒന്നുകൊണ്ടുമാത്രമാണെന്ന് കൂളിപ്പുഴയിലെ ആദര്‍ശവാദികള്‍ പറയാറുണ്ട്. വേണുമാഷ് ക്ലാസില്‍ പോകാറില്ല. സ്കൂള്‍ തുറന്നാല്‍ ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച അഞ്ചാംതരംമുതല്‍ പത്താംതരംവരെ ഒരുതവണ കയറിയിറങ്ങും. പിന്നെയങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കാറില്ല.

അഭിമന്യു ചിന്തിച്ചു- ഞാന്‍ ക്ലാസ് ലീഡറാണ്. എന്റെ ക്ലാസിലെ എല്ലാവരുടെയും പ്രധിനിധിയാണ്. ഇവര്‍ക്ക് വായിക്കുവാനുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍ എത്തിച്ചുകൊടുക്കേണ്ട ചുമതല എനിക്കാണ്. ക്ലാസില്‍ അധ്യാപകരില്ലാത്തപ്പോള്‍ അവരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരേണ്ട ചുമതല എനിക്കാണ്.അവന്‍ ആത്മാര്‍ത്തതയുള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാവായി. ആഴ്ചയില്‍ ഒരുദിവസമാണ് ഡ്രോയിംഗ്പിര്യേഡ്. അതില്‍ വേണുമാഷ് ഒരുതവണ മാത്രമാണ് വന്നത്. ക്ലാസില്‍ ച്ചിത്രരചനയില്‍ താല്പര്യമുള്ള കുട്ടികളുണ്ട്. അഭിവന്യുവിലെ കവി അവനിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാരനോട് പറഞ്ഞു- "കലാവാസന ദൈവത്തിന്റെ വിരലടയാളമാണ്. അവരോടുള്ള നിന്റെ കടമ ചെയ്യുക. ജന്മസിദ്ധിയുടെ വികാസത്തിന് ഒരു ഗുരു കൂടിയേ തീരു."

അഭിമന്യു സ്റ്റാഫ്റൂമില്‍ പോയി വേണുമാഷെ തിരക്കി. ലൂക്കോസ്മാഷ് സ്കൂളിന്റെ പിന്നിലേക്ക് വിരല്‍ചൂണ്ടി. അവിടെ പുകവലിച്ചുകൊണ്ടു നില്ക്കുകയായിരുന്നു വേണുമാഷ്.

"ഞാനിപ്പോള്‍ വരാം ക്ലാസിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ."

വേണുമാഷേയും കാത്ത് അഭിമന്യുവും കൂട്ടുകാരും ഇരുന്നു. അങ്ങനെ ആ പിര്യേഡ് അവസാനിച്ചു. എല്ലാ ആഴ്ചയിലും എല്ലാ ക്ലാസിലെയും ഡ്രോയിംഗ്പിര്യേഡ് അങ്ങിനെ അവസാനിക്കും. ചിത്രരചനയില്‍ താല്പര്യമുള്ള കുട്ടികള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുംപോലെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ച് പരസ്പരം കാണിച്ച് തൃപ്തിയടഞ്ഞു. ചിത്രരചനയില്‍ താല്പര്യമില്ലാത്ത ജ്യോത്സ്ന ബാലരമയും പൂമ്പാറ്റയും ബാലഭൂമിയും വായിച്ചുമടുക്കുമ്പോള് വശ്യതയാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളോടെ ചോദിക്കും- "ലൈബ്രറിന്ന് പുസ്തകം കൊണ്ടുത്തര്വ?"

ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയത്ത് അഭിമന്യു വേണുമാഷെ അന്വേഷിച്ച് നടക്കും. അന്വേഷണത്തിനൊടുവില്‍ മാഷെ കണ്ടുമുട്ടും.

അഭിമന്യു പറയും- "മാഷെ ലൈബ്രറിന്ന് പുസ്തകം വേണം."

വേണുമാഷിന്റെ മറുപടി- "ഇപ്പോള്‍ സമയമില്ല. നാളെ വരൂ".

പിറ്റേദിവസം പോയാല്‍ ഒരുപക്ഷെ വേണുമാഷെ കണ്ടെന്നുവരില്ല.

അങ്ങനെ ആ വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. അഭിമന്യുവും കൂട്ടുകാരും പത്താംതരത്തിലെത്തി. ഓമനടീച്ചറായിരുന്നു ക്ലാസ്ടീച്ചര്‍. അഭിമന്യു ജ്യോത്സ്നയെകുറിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകളെ കുറിച്ച് അവളുടെ പുഞ്ചിരിയെകുറിച്ച് കവിതകള്‍ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വശ്യതയാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളോടെ വായിച്ചുതീര്‍ന്ന ബാലരമയും പൂമ്പാറ്റയും ബാലഭൂമിയും അവള്‍ അവന് കൊടുത്തു. ഇത്തവണയും അഭിമന്യുതന്നെ ക്ലാസ് ലീഡറായി. പത്താംക്ലാസില്‍ ച്ചിത്രരചന പഠനവിഷയമാല്ലാത്തത്കൊണ്ട് വേണുമാഷെ അന്വേഷിച്ച് പോകേണ്ടല്ലോയെന്ന് അവന്‍ ആശ്വസിച്ചു.

പക്ഷെ ജ്യോത്സ്ന വശ്യതയാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളോടെ അവനോടു ചോദിച്ചു- "അഭിമന്യു ലൈബ്രറിന്ന് പുസ്തകം കൊണ്ടുതര്വ?"

അഭിമന്യു ലൈബ്രറിയുടെ ചുമതലയുള്ള വേണുമാഷെ അന്വേഷിച്ച് സ്റ്റാഫ്റൂമില്‍ പോയി. വേണുമാഷും കായികാദ്ധ്യാപകന്‍ വിജയന്‍മാഷും ചെസ്സ് കളിക്കുകയായിരുന്നു.

അവന്‍ പറഞ്ഞു- "മാഷെ ലൈബ്രറിന്ന് പുസ്തകം വേണം."

വേണുമാഷിന്റെ മറുപടി- "കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വാ. ഇപ്പോള്‍ സമയമില്ല."

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാര്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വീണ്ടും സ്റ്റാഫ്റൂമില്‍ പോയി. പക്ഷെ, വേണുമാഷ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഈ വര്‍ഷം അഭിമന്യുവിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അവന്‍ ഏറ്റവും ഭയന്നിരുന്ന വിഷയമായിരുന്നു കണക്ക്. പത്താംതരം വരെ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തട്ടിമുട്ടി എത്തിയതാണ്. ഈയൊരു വര്‍ഷം കൂടി എങ്ങനെയെങ്കിലും കടന്നുകിട്ടണമെന്ന മോഹം കണക്കില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പ്രേരണയായി. കണക്ക് പഠിപ്പിക്കുന്നത് സുജാതടീച്ചറാണ്. പുതിയ ടീച്ചറാണ്. ഈ വര്‍ഷമാണ്‌ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചത്. ടീച്ചറുടെ നടത്തം പ്രത്യേക താളത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികള്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് ഒരു വിളിപ്പേരും നല്കി- 'തുള്ളിച്ചി ടീച്ചര്‍' ടീച്ചര്‍ കണക്കുകള്‍കൊണ്ട്

മാന്ത്രികവിദ്യകള്‍ കാട്ടുന്നതായി അഭിമന്യുവിന് തോന്നി. അതിലവന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പിന്നെ പിന്നെ ടീച്ചറുടെ മാന്ത്രികവിദ്യയില്‍ അവനും അറിയാതെ പങ്കാളിയായിത്തുടങ്ങി. ചില കുട്ടികള്‍ അതില്‍ വെറുതെ രസിച്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാല്‍ക്കൊല്ല പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ക്ലാസിലെ പകുതിയിലധികം കുട്ടികളും കണക്കില്‍ തോറ്റു. സുജാതടീച്ചര്‍ ക്ലാസുമുറിയില്‍ സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

"എന്റെ മോന് അസുഖായിട്ടുകൂടി ഞാന്‍ ലീവെടുത്തില്ല. പത്താംക്ലാസിലെ കുട്ടികളല്ലേന്നു വിചാരിച്ചിട്ടാ ഭര്‍ത്താവിനെകൊണ്ടു ലീവെടുപ്പിച്ച് ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ വന്നെ. നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടെങ്കില്പിന്നെ ഞാനെന്തിനായിത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിയെ?"

അഭിമന്യുവിലെ കവിയെ ടീച്ചറുടെ വാക്കുകള്‍ വേദനിപ്പിച്ചു. അവനിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ ടീച്ചറുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയെ ആദരിച്ചു. ഒപ്പം കണക്ക് തനിക്ക് ഒരുവിധം വഴങ്ങിത്തുടങ്ങിയതായും അവന് തോന്നി. സുജാതടീച്ചറിന്റെ മാന്ത്രികവിദ്യ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അഭിമന്യു കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ താല്പര്യത്തോടെ അതില്‍ പങ്കാളിയായി.

ഈ വര്‍ഷവും അവസാനിക്കറായിരിക്കുന്നു. രണ്ടുമാസം കൂടിയേയുള്ളൂ. ജ്യോത്സ്നയുടെ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ കണ്ണുകളും വശ്യതയാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയും നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പോവുകയാണ്. മന്ദാകിനിടീച്ചറുടേയും ഓമനടീച്ചറുടേയും രാഘവന്മാഷിന്റെയും ഉപദേശം എനി രണ്ടുമാസംകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അഭിമന്യുവിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു കവിത ജന്മമെടുക്കുകയാണ്. നമ്മള്‍ അനേകം അരുവികളായൊഴുകിയെത്തി ഒരു പുഴയായ് ഒരുമിച്ചൊഴുകി അനേകം കൈവഴികളായ് പിരിഞ്ഞുപോവുകയാണ്... ഇന്ന് റിപ്പബ്ലിക് ദിനമാണ്. കാലത്ത് സ്കൂളില്‍ അസംബ്ലിയുണ്ട്. സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ അവന്‍ ജീവിതത്തിന് പുഴയുടെ നിര്‍വ്വചനം നല്‍കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ക്ലാസിലെത്തിയപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ കൂട്ടത്തോടെ, ക്ലാസില്‍ വാങ്ങിക്കാറുള്ള പത്രത്താളിലേക്ക് നോക്കിനില്ക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. മറ്റുകുട്ടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവനും പത്രത്താളിലേക്ക് എത്തിനോക്കി. പത്രത്തിന്റെ ആദ്യതാളില്‍ നാല് അദ്ധ്യാപകരുടെ ഫോട്ടോകള്‍ അച്ചടിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലും ഇന്ന് കാലത്തും ടിവി വാര്‍ത്തയില്‍ കണ്ടിരുന്നു ഈ ഫോട്ടോകള്‍. ഈ വര്‍ഷത്തെ അദ്ധ്യാപക അവാര്‍ഡ് ലഭിച്ചവരുടെ ഫോട്ടോകളാണ്. കൂടെ വിശദമായ അടിക്കുറിപ്പുമുണ്ട്. ആ ഫോട്ടോകളിലൊന്ന് വേണുമാഷിന്റെതായിരുന്നു.

***

വിപ്ലവം!

2010-08-08T13:22:00.000+03:00

മിനിക്കഥ:

വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ കലക്ട്രേറ്റിലേക്ക് മാര്‍ച്ച് ചെയ്തു. പോലീസുകാര്‍ തീര്‍ത്ത ബാരിക്കേടുകള്‍ തകര്‍ത്ത് അവര്‍ കലക്ട്രേറ്റിന്‍റെ മതിലിനകത്തേയ്ക്ക് ഇരച്ചു കയറി. പിന്നെ ലാത്തിച്ചാര്‍ജ്, കണ്ണീര്‍വാതകം, ജലപീരങ്കികള്‍,... നഗരം കലാപകലുഷിതമായി. വാഹനങ്ങള്‍ ഓട്ടം നിര്‍ത്തി. കടകള്‍ അടച്ചു. ഗ്രാമങ്ങളില്‍നിന്നുവന്നവര്‍ നഗരത്തിനു വെളിയിളിറങ്ങാനാവാതെ വിഷമിച്ചു. സായഹ്നത്തോടെ വീണ്ടും സാധാരണഗതിയിലായി. നഗരം ശാന്തമായി. വാഹനങ്ങള്‍ ഓടിത്തുടങ്ങി. കടകള്‍ തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.

സമരത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത മൂന്നു കൂട്ടുകാര്‍ പണ്ടു പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കോട്ടയുടെ മതിലിനുമുകളില്‍ തളര്‍ന്നുകിടന്നു. അറബിക്കടല്‍ അവരുടെ തിളച്ച രക്തത്തെ വിശറികൊണ്ടു വീശി തണുപ്പിച്ചു. രക്തത്തോടൊപ്പം അവരുടെ മനസും തണുത്തു. ഒരുനിമിഷം, അവരുടെ മാനുഷികമായ ചപലചിന്തകള്‍ മനസിന്‍റെ കോട്ടമതിലുകള്‍ക്ക് വെളിയില്‍ ചാടി.
ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളോടുചോദിച്ചു - "നിന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹാമെന്താണ്?"
രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു - "ആദ്യം നീ പറയ്‌"
ഒന്നാമന്‍ പറഞ്ഞു - "ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്‍റെ പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിച്ച് ഈ കോട്ടയ്ക്കുമുകളില്‍ തിരമാലകളുടെ ആരവങ്ങളില്‍ ലയിച്ച് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് മതിവരുവോളം ചുംബിക്കണം."
രണ്ടാമന്‍ പറഞ്ഞു - "എനിക്കൊരു സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിവേണം. എന്നിട്ട് സ്വസ്ഥമായ കുടുംബജീവിതം നയിക്കണം".
മൂന്നാമന്‍ പറഞ്ഞു - "എനിക്ക് ഒരുപാട്‌ പണമുണ്ടാക്കണം. എന്നിട്ട് ലോകത്തിലെ എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളും മതിവരുവോളം ആസ്വതിക്കണം."

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. യൌവനത്തിന്‍റെ സായാഹ്നത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നു അവരിപ്പോള്‍. ഒന്നാമന്‍റെ കാമുകി അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളെ വിവാഹം ചെയ്ത്‌ വിദേശത്തെവിടെയോ കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ നിരാശയില്‍ അയാളും നാടുവിട്ടു. ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാനെന്നുപോലും അറിയില്ല.

രണ്ടാമന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ജോലിക്ക് പരിശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടുകൊണ്ടെയിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ വിജയിക്കാവാനാത്തത്തിന്‍റെ നിരാശയും അപകര്‍ഷതാബോധവും അയാളെ സമൂഹത്തില്‍ ഒന്നുമല്ലാതാക്കി.

മൂന്നാമന്‍ പാര്‍ടിയുടെ ബുദ്ധിജീവികളില്‍ ഒരാളായി വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
********************